Δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ οι αντικειμενικές αξίες στην Ζάκυνθο.

* Με πληροφορίες από την Ημέρα τση Ζάκυνθος και imerazante.  

Ακόμα μια επιτυχία των τοπικών αρχόντων του νησιού.

Πέτυχαν να εξισώσουν την τουριστική περιοχή του Λαγανά με τα κατσάβραχα του ορεινού Δ.Δ Ελατίων. 

Ένα σπίτι με τα ίδια τετραγωνικά στην πόλη της Ζακύνθου θα πληρώσει λιγότερο φόρο από ένα χωριατόσπιτο στις Ορθωνιές.

Η παραλία του Τσιλιβή, των Αλυκών, του Αλυκανά, έχουν μικρότερη αντικειμενική (φορολογική) αξία από τα σπίτια στην Αναφωνήτρια ή την Αγία Θέκλα. 

Τελικά το χρήμα και οι αξίες δεν βρίσκονται στον κάμπο και στα τουριστικά θέρετρα της Ζακύνθου αλλά στα βουνά.

Τα Βουνισέλια έχουν τα λεφτά κ. Ακτύπη;

Υ.Γ.

Ο ιστότοπος της προαναφερόμενης εφημερίδας απέσυρε, (ελπίζω λάθος των τεχνικών) το συγκεκριμένο link, με τις αντικειμενικές αξίες.

Ελπίζω, μετά τις εκλογές, να το επαναφέρει.   

©  HeadWaiter  

Gabriel Garcia Marquez

"Πριν φτάσει στην τελευταία αράδα ωστόσο, είχε κιόλας καταλάβει ότι δεν θα έβγαινε ποτέ απ' αυτό το δωμάτιο, γιατί η πόλη των καθρεφτών, (των αντικατοπτρισμών) ήταν προορισμένη να σαρωθεί από τον άνεμο και να εξοριστεί από την μνήμη των ανθρώπων, ακριβώς τη στιγμή που ο Αουρελιάνο Μπαμπιλόνια θα τελείωνε την αποκρυπτογράφηση των περγαμηνών, κι ότι όλα όσα ήταν γραμμένα σ' αυτές ήταν ανεπανάληπτα, 
γιατί ράτσες καταδικασμένες σ' εκατό χρόνια μοναξιάς δεν είχαν δεύτερη ευκαιρία πάνω στη γη."

 (Εκατό χρόνια μοναξιάς)

 † Gabriel García Márquez   (6/3/1927-17/4/2014)

3,99 το κιλό το αρνί.

Περίμενα περισσότερες αντιδράσεις για το post "Νέα Ελλάδα", και όχι  μόνο μέσω τηλεφώνου.

Αρκετοί-ες απλά το αγνόησαν.

Αλήθεια μήπως συνηθίσαμε την δική τους  λογική;

Μήπως λέγε, λέγε όλο κάτι μένει;

Λύκοι με ένδυμα προβάτου.

Γροθιά στο στομάχι.

Σαν να έφαγα μια γροθιά στο στομάχι.

Έτσι ένοιωσα διαβάζοντας τις λίστες υποψηφίων για το Ευρωκοινοβούλιο των συστημικών κομμάτων. 

Πολλά γνωστά πρόσωπα είτε από το net ή ακόμα και από την τηλεόραση.

Ώστε για αυτό όλη η φασαρία; Για μια θέση με οδηγό στο Ευρωκοινοβούλιο, ένα γραφείο και κάμποσα τζάμπα αεροπορικά εισιτήρια;

Όλη η οργή η επιθυμία για  δικαιοσύνη για δημοκρατία έγιναν καπνός στην προοπτική μιας άνετης  καρέκλας; 

Εκεί που φτύναμε τώρα γλύφουμε; 

Και θα έλθεις στην πόρτα μου φορτωμένος με τις αντιμνημονιακές περγαμηνές, τους αγώνες σου και θα μου ζητήσεις να σε ψηφίσω; 

Γιατί; Για αυτό που ήσουνα ή για αυτό που θέλεις να γίνεις;

Ένα γρανάζι στην κατ' όνομα δημοκρατία των Βρυξελλών; Ένας ακόμα χειροκροτητής της Μεγάλης Γερμανίας; 

Αλήθεια τι να περιμένω από σένα εκεί στας Ευρώπας που θα πάς; 

Να δημιουργήσεις την Ευρώπη της δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας;

Να με κάνεις να πιστέψω και πάλι στην Ευρώπη των Λαών;

Ή να λασκάρεις κάποιο από τα καρφιά που με κρατούν στον σταυρό μου; 

Και μην μου πεις ότι πάς εκεί για να αλώσεις το κάστρο από μέσα. 

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ  μέχρι που έγινε Γραμματέας του ΚΚ της πρώην ΕΣΣΔ, ήταν ο ποιό άτεγκτος φρουρός του συστήματος. 

Αν ψάξεις βαθιά μέσα σου ίσως και να το καταλάβεις. 

Δεν έχει, πραγματικά δεν έχει καμιά σημασία το κόμμα, το χρώμα ή η ιδέα υπό την σκέπη του οποίου-ας θα κατέβεις στις εκλογές. 

Όλα υπηρετούν τον ίδιο σκοπό.

Και ο σκοπός αυτός σίγουρα δεν είναι η Δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια της χώρας σου. 

© HeadWaiter

Νέα Ελλάδα.

Υποθέτουμε ότι είμαι ο κυρ-Μήτσος.

Ζω στην Αθήνα με την γυναίκα μου και τα δύο-τρία παιδιά μου. 

Για τις ανάγκες του σεναρίου έχω και ένα ας πούμε ψιλικατζίδικο, μια ΕΒΓΑ για τους παλιότερους.

Εκεί δουλεύουμε καθημερινά εγώ και η γυναίκα μου, και κάποιες ώρες κάποιο από τα παιδιά μας. 

Με το ψιλικατζίδικο θα ζήσω την οικογένειά μου και θα σπουδάσω τα παιδιά μου.

Όπως ίσως θα καταλάβατε, δεν είναι λίγα αυτά που περιμένω από το εν λόγω κατάστημα. 

Για τις ανάγκες του σεναρίου θα πρέπει να δεχθούμε ότι το ελ λόγω κατάστημα θα πρέπει αφού πληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις να έχω κέρδος τουλάχιστον 3-5000€ μηνιαίως, ώστε να ζήσει η οικογένειά μου με αξιοπρέπεια. 

Δεν μπορώ να ισχυρισθώ πως είμαι ανταγωνιστικός. 

Μικρό κατάστημα, μικρές παραγγελίες και είναι αρκετά εύκολο για τον προμηθευτή να με χρεώσει με τιμές αρκετά υψηλότερες, έτσι χάνω συνεχώς πελάτες από τα super markets και τα άλλα πολυκαταστήματα. 

Με την σειρά μου πάλι και επειδή ένα μεγάλο ποσοστό των πελατών είναι γνωστοί, γειτονιά βλέπετε, ψωνίζουν μάλιστα αρκετές φορές πράγματα ευτελούς αξίας δεν χτυπάει στην ταμειακή-φορολογική μηχανή όλες τις πωλήσεις.

Μεγάλη οικογένεια βλέπεις, πολλά έξοδα και στο τέλος του μήνα θα πρέπει να αγοράσω και το ποδήλατο που έχω υποσχεθεί στην Αννούλα. 

Εγώ πάλι, είμαι ο κύριος "Ψάχνω Για Ευκαιρίες".

Βλέπω ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας κλάδος (εμπορίου) ο οποίος δεν είναι ανταγωνιστικός όσο θα έπρεπε. 

Ιδρύω μια εταιρεία και αρχίζω να ψάχνω στην αγορά για κεφάλαια. 

Με όσα μάζεψα αγοράζω στην αρχή λίγα ψιλικατζίδικα (μπορεί και άλλου είδους μικρομάγαζα) και αρχίζω να επεκτείνομαι.  

Τώρα πια είμαι μεγάλος παίχτης στην αγορά.

Οι προμηθευτές πίνουν νερό στο όνομά μου.

Αγοράζω φθηνότερα και έτσι μπορώ και πουλάω φθηνότερα. 

Δεν είναι μόνο αυτό. Πίσω από την ταμειακή δεν υπάρχει πια ο κυρ-Μήτσος με το τσιγάρο στο στόμα,  το σορτσάκι και το νύχι των 20 βδομάδων να εξέχει της σαγιονάρας. 

Πίσω από την ταμειακή είναι μια δροσερή κοπέλα, που θα κάνει το παν για να σας εξυπηρετήσει. Άλλωστε τα χρήματα που θα βγάλει μαζί με αυτά της οικογενείας της θα την βοηθήσουν να σπουδάσει. 

Και φυσικά τίποτε δεν μπορεί να φύγει χωρίς απόδειξη.

Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα κλέβει το κράτος αλλά και εμένα τον ίδιο και την επένδυσή μου. 

Και μην φοβάσθε. Δεν έχω λόγο να αυξήσω τις τιμές.

Πάντα θα είμαι αρκετά φθηνός.

Σε αντίθεση με τον κυρ-Μήτσο εμένα μου φθάνουν, ας πούμε, 500€ το μήνα κέρδος από το κάθε σημείο πώλησης. 

5.000 σημεία πώλησης, επί 500€ κέρδος τον μήνα, κάνουν περίπου 2,5 εκατομμύρια € τον μήνα κέρδος. 

Κάτι που φυσικά θα κάνει τους μετόχους, φυσικά η εταιρεία είναι πολυμετοχική, πραγματικά ευχαριστημένους που επένδυσαν στην ιδέα του "Ψάχνω Για Ευκαιρίες"  και στην "Νέα Ελλάδα".  

Πληρώνω μέχρι δεκάρα τους φόρους, παρέχω καλύτερη εξυπηρέτηση, φθηνότερα προϊόντα, δημιουργώ θέσεις εργασίας, κάνω πολλούς μικρομέτοχους ευτυχισμένους. 

Γιατί να μην επιλέξετε εμένα; 

© HeadWaiter

Μας λένε ότι...

Έχω αρχίσει να ανησυχώ για την ψυχική μου υγεία.

Έχω αρχίσει να ανησυχώ για την ικανότητά μου να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο  και ότι συμβαίνει γύρω μου.

Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τόσο μεγάλο κενό, τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα όσα ακούγονται από επίσημα χείλη και σε όσα εγώ αισθάνομαι και βλέπω.

Παρακράτος.

Έχουν περάσει αρκετές μέρες από την ημέρα που βουλευτής του Ελληνικού κοινοβουλίου, (έστω και αν αυτός ανήκει στην Χ.Α) παρέδωσε με τον ποιο επίσημο τρόπο στην Βουλή το επίμαχο βίντεο με τον κ. Μπαλτάκο. 

Μάθαμε πολλά όλες αυτές τις μέρες. 

Ο κ. Μπαλτάκος κατηγορήθηκε και λοιδορήθηκε για τις παρέες του. 

Άραγε μας ξαναγυρνάνε στα μπλε και πράσινα καφενεία;  Από πότε η Ελληνική Δημοκρατία δεν μιλά με εγκληματίες;

 Γιατί θα πρέπει να μαθαίνω ποιός είναι εγκληματίας από το MEGA,  από τον Πρόεδρο ή τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και όχι από τον Δικαστή;

Αλλά ας το αφήσω. Οι καιροί έχουν αλλάξει και μάλλον το να μιλάς για δημοκρατία απλά αυτοξευτελίζεσαι.

Με την γίδα στην πλάτη.

Με την παραίτησή του ο κ. Μπαλτάκος αποδέχθηκε την ιδιοκτησία (όπως θα έλεγε και ο κ. Σαμαράς) των όσων ελέχθησαν στο γραφείο του με τον Βουλευτή της ΧΑ κ. Κασιδιάρη.

Τα μνημονιακά ΜΜΕ φυσικά προσπαθούν με τον ίδιο τρόπο που αγνόησαν το «πουστόγερε» που ο Βενιζέλος είπε στον Κακλαμάνη, να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ο κ. Μπαλτάκος μίλαγε για τις φυτείες ρυζιού στον Άρη.

Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται κανένας κ. Μπαλτάκος για να μας πληροφορήσει για τον σεβασμό που τρέφει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου στην Δημοκρατία.

Δεν χρειάζεται κανένας κ. Μπαλτάκος για να αποδείξει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.