Οι Γερμανοί ΔΕΝ πιάνουν αιχμαλώτους.

Μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, όσο πλησιάζουμε  τη 5^η  Ιουνίου γίνεται φανερό πως το δημοψήφισμα δεν είναι πιά θέμα Δημοκρατίας ή  αξιοπρέπειας.

Το δημοψήφισμα είναι μοναδική επιλογή επιβίωσης και το ΟΧΙ μονόδρομος. 

Η ΕΕ του 2015 είναι για την Γερμανία, ότι ήταν η Ευρώπη για τον Χίτλερ το 1939:

«Ζωτικός χώρος». 

Και δεν υπάρχει τίποτα και κανένας που να πείσει την Γερμανία, ότι η Ευρώπη δεν της ανήκει. 

Δεν υπάρχει τίποτε και κανένας να πείσει τους Γερμανούς, ότι δεν έχουν δίκιο, ότι ο δικός τους δρόμος είναι λάθος, ότι δεν υπερέχουν από τους υπόλοιπους Ευρωπαϊκούς λαούς, ότι δεν πρέπει να ηγούνται και να καθοδηγούν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. 

Και ας μην πιστέψουν ούτε για μια στιγμή οι υποστηριχτές του ΝΑΙ πως με την ψήφον τους θα κατευνάσουν την Γερμανία. 

Γιατί κανένας μας δεν πίστεψε ότι τα τελευταία 5 χρόνια διαπραγματευόμασταν με την Ευρώπη. Ο μοναδικός και απόλυτος διαπραγματευτής στην άλλη μεριά του τραπεζιού ήταν πάντα η Γερμανία, ήταν μόνο η Γερμανία.

Και η Γερμανία απαιτεί πλήρη υποταγή και δεν σταματά μέχρι να την πετύχει.

Το ΟΧΙ είναι μονόδρομος.

Και πρέπει να είναι τόσο δυνατό ώστε να φοβηθούν ακόμα και εκείνοι που το πρότειναν.  

http://wp.me/p1h3Tw-K8

© HeadWaiter.

Την κουτάλα σύντροφοι.

Μια διαφορετική παρέλαση.

Άνθρωποι του πνεύματος, δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι οργανώσεων, εκπρόσωποι της τοπικής και μείζονος αυτοδιοίκησης, εκπρόσωποι εργατικών σωματείων μαζί με το άγαλμα που λέγεται ΓΣΕΕ, ακόμα και ο Βούδας, έδωσαν το παρών για να μας πείσουν για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής 5/6. 

Θα πρέπει μάλλον να θεωρηθούν ως παράπλευρες απώλειες αυτού που ονομάζουμε capital controls. 

 Τέλος τα μεγάλα λόγια, τέλος η συμπάθεια προς τους αναξιοπαθούντες, τέλος οι ιδέες περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Τώρα κινδυνεύουν τα δικά μας πορτοφόλια! Ο δικός μας τραπεζικός λογαριασμός. 

Και πως μπορεί ένας άνθρωπος της τέχνης του πολιτισμού, ένας αγωνιστής για το δίκαιο του εργάτη να ζήσει με 60€ την ημέρα; 

Και πώς να στηθεί στην ουρά πίσω από τον συνταξιούχο για να πάρει όσα άφηνε για πουρμπουάρ στο βεστιάριο; 

    

Αφεντικά και δούλοι το ίδιο γίναμε ούλοι. 

Και αυτοδιορίστηκε προστάτης του μικροεπιχειρηματία, του συνταξιούχου, μόνο και μόνο για να προστατέψει το δικό του πορτοφόλι. 

Δεν βγήκε να διαμαρτυρηθεί για τα συσσίτια της ντροπής.

Αγνόησε τον γέροντα που έψαχνε για φαγητό στα σκουπίδια.  

Ενέκρινε με την σιωπή του τις συνθήκες γαλέρας του εργασιακού Μεσαίωνα που ζούμε. 

Θεώρησε ως φυσιολογικές απώλειες τις χιλιάδες αυτοκτονίες.

Επικρότησε την κόλαση ψυχών που έχει μετατραπεί η χώρα. 

Θεμελίωσε το δίκαιο του απασχολήσιμου..

Και τώρα με το ΝΑΙ απαιτεί και εκβιάζει εμένα  για να προστατέψω το πορτοφόλι του! 

http://wp.me/p1h3Tw-K4

© HeadWaiter.

Ανήκομεν εις την Δύσην.

                 

 

Μόνο αν μπει η φωτογραφία της βασίλισσας στο 500euro, τότε και μόνο τότε το Ηνωμένο Βασίλειο θα συμμετάσχει στο club του euro, ανάφερε χαριτολογώντας φίλος από την Μεγάλη Βρετανία. 

Μόνο που πίσω από την φλεγματική  αυτή απάντηση των Βρετανών, κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια. 

Η Βρετανία έχει καεί από το κοινό νόμισμα.

Όχι από το euro αλλά από το ECU, τον πρόγονο του ενιαίου νομίσματος. 

Όταν το 1992 η Βρετανική στερλίνα δέχθηκε την επίθεση των αγορών, (βλέπε Σόρος) ήταν η περίοδος που είχε «κλειδωμένη» ισοτιμία. 

Σταθερή και κλειδωμένη ισοτιμία με το ECU, (European Currency Unit). 

Για την ιστορία ο κ. Σόρος εν μια νυκτί ( 16/9/92) πούλησε 7 δις στερλίνες (που είχε δανειστεί) ενώ η Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας «έριξε» στην αγορά 50 δις λίρες για να στηρίξει το νόμισμά της αλλά απέτυχε.

Φήμες θέλουν το ΗΒ να καταγράφει ζημιές της τάξης των 3,4 δις λιρών ενώ ο Τζορτζ κέρδη 1 δις $.  

Λίγα 24ωρα μετά την επίθεση, η Λίρα αποχώρησε από το ECU και προχώρησε σε υποτίμηση 15%. 

Άγνωστο είναι αν το στοίχημα των 10 δις $ πληρώθηκε, γιατί η αγορά, το λιμάνι, επιμένει πως όλα αυτά έγιναν για ένα στοίχημα. 

Αλλά όλα αυτά είναι Ιστορία, και από ότι μπορεί να καταλάβει κανείς οι Βρετανοί διδάσκονται από την Ιστορία τους.

Χωρίς δεύτερη σκέψη είπαν ΟΧΙ στο euro. 

Στην Βασιλεύουσα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Εμείς εδώ, είμαστε επιρρεπείς στα παραμύθια με κακούς δράκους και αγαθούς βασιλιάδες. 

Για περισσότερα από 180 χρόνια συνεχίζουμε να προβάρουμε το φράγκικο φράκο. 

«Ανήκομεν εις την Δύσην» είχε κράξει ο Εθνάρχης. 

Και αυτή η κραυγή γίνεται ταφόπλακα για το Έθνος. 

http://wp.me/p1h3Tw-JZ

© HeadWaiter.