Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Θρασύδειλος, ρίψασπις, υποκριτής, απατεώνας, αλητήριος.



Μια πρώτη αντίδραση ακούγοντας τα νεότερα για τους Τούρκους στρατιωτικούς θα ήταν να μιλήσω για κράτος από τα  Lidl.

Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι.

Κανένας δεν με ρώτησε όταν ο Κώστας Σημίτης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο Χαράλαμπος Σταυρακάκης και ο Σάββας Καλεντερίδης παρέδωσαν τον Οτσαλάν στους «φίλους» Τούρκους. ( Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που ένοιωσα ντροπή για το διαβατήριο που κρατούσα).

Κανένας, μα κανένας δεν με ρώτησε πριν ο GAP βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο πρώτο μνημόνιο.

Το αντίθετο μάλιστα: Οι όροι του (πρώτου μνημονίου) δεν έγιναν γνωστοί ούτε καν στην Βουλή, με τον τότε Υπουργό Οικονομικών κ.κ Γεωργίου, να έχει το δικαίωμα να υπογράφει ότι και όπως θέλει.

Κανένας δεν με ρώτησε για το δεύτερο μνημόνιο την στιγμή που ο εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα ορκιζόταν σε θεούς και δαίμονες πως δεν θα το υπογράψει.

Κανένας δεν με ρώτησε αν το ΟΧΙ που κραύγασα βλέποντας τον βιαστή να πλησιάζει, αν θα έπρεπε να έχει και λίγο ΝΑΙ μέσα του.

Κάθε έγκλημα, κάθε ύβρις στον Άνθρωπο και στις πανανθρώπινες αξίες έχει ένα ονοματεπώνυμο.

Και σήμερα η Ιστορία δίπλα σε αυτά των Σημίτη, Πάγκαλου, Σταυρακάκη, Καλεντερίδη θα γράψει και αυτό του σημερινού Πρωθυπουργού Α. Τσίπρα.

Και αν πιστεύει πως η Ιστορία γράφεται από τους νικητές κάποιος ας του θυμίσει πως ότι και αν πιστεύει, η Ιστορία δεν έχει ορίσει ακόμα τον νικητή.

Στα χώματα που γεννήθηκε η έννοια του Ασύλου, η ιερότητα του Ικέτη, ο συγκάτοικος της Περιστέρας καταδίκασε σε αργό και επώδυνο θάνατο 8 ανθρώπους που ήλθαν στο κατώφλι του ζητώντας ΕΛΕΟΣ.

Σε όποιον Θεό πιστεύει ή δεν πιστεύει ο καθένας από εμάς, νομίζω ότι είναι καλή στιγμή για να ζητήσουμε την συγνώμη Του.

Το αίμα των 8 ας βαρύνει μόνο τον υπαίτιο και όχι εμάς και τα παιδιά μας, όπως έγινε στην περίπτωση με τον Οτσαλάν.

© HeadWaiter.
Δημοσίευση σχολίου

Φίλοι...