Γιατί τον Καραμανλή, κ. Τσίπρα;

Γιατί τον Αβραμόπουλο κ. Τσίπρα; 

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως την «δουλειά» δεν την πήρε ο Κωστάκης αλλά μετά «προσφέρθηκε» ο Γιωργάκης. 

Και ακούγονται, χωρίς να υπάρχει τίποτε επίσημο, μόνο φήμες, για εκβιασμό και απόπειρες δολοφονίας του πρώην Προέδρου της Ν.Δ.  και τέως Πρωθυπουργού. 

Δεν μπορώ να ξέρω αν υπάρχει αλήθεια σε αυτές τις φήμες.

Όμως είμαι σίγουρος για κάτι. 

Εμένα, σαν πολίτη τούτης της χώρας, ο τέως Πρωθυπουργός με άφησε εκτεθειμένο, κρεμασμένο, προδομένο. 

Τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν και μεταξωτούς κώλους. 

Ο κ. Καραμανλής κατά την διάρκεια της θητείας του δεν ήταν μόνο σύζυγος της γυναίκας του και πατέρας των παιδιών του. 

Το λειτούργημα του ηγέτη μιας χώρας, μιας πατρίδας, είναι κάτι περισσότερο από αυτά. 

Αν ένοιωθε κουρασμένος θα μπορούσε να παραιτηθεί και το κόμμα του να εκλέξει νέο αρχηγό και πρωθυπουργό. 

Αν φοβόταν για την ζωή του είχε καθήκον ως ηγέτης, να το κάνει γνωστό και είτε μετά πήγαινε σπίτι του ή και να ζητούσε την προστασία της δικαιοσύνης και του ελληνικού λαού. 

Αν και ακόμα πιστεύω ότι το ακόμα μεγαλύτερο λάθος του ήταν όταν ΔΕΝ έκλεισε την  Vodafone, ως χώρο εγκληματικής δραστηριότητας. 

Αν η Vodafone Ελλάδος, είχε κλείσει, ίσως σήμερα η χώρα να μην βρισκόταν κάτω από την σκέπη του ΔΝΤ και των υπολοίπων. 

Θα είχε δείξει χαρακτήρα ηγέτη και όχι συζύγου της γυναίκας του. 

Πέρασαν αλλά ακόμα πονάνε.

Και εσείς κ. Τσίπρα θέλετε να τον προτείνετε ως ΠτΔ; 

Έναν πολιτικό που ίσως και να φοβόταν, και αντί να πάει σπίτι του παρέμεινε στην Βουλή και συνέχισε να στηρίζει και να χειροκροτά  τις αποφάσεις λεηλάτησης της χώρας. 

Γιατί ο κ. Καραμανλής κ. Τσίπρα; 

Γιατί ο άχρωμος, άοσμος και ο «πίσω-φίλα-ρούχα» κ. Αβραμόπουλος;

Μήπως είπε ΝΑΙ λιγότερες φορές από τον κ. Σαμαρά; 

Αν κ. Τσίπρα θέλετε να ενώσετε τους Έλληνες μέσω του ΠτΔ, γιατί δεν προτείνετε τον κ. Νανόπουλο π.χ; ( Με τον εν λόγω κύριο το  blog δεν ξέρει καν αν έχουν βαδίσει στο ίδιο πεζοδρόμιο)

Μάλιστα τον κ. Νανόπουλο. 

Έναν εξαίρετο επιστήμονα που βρέθηκε αντιμέτωπος με όλη την κακία και την ζήλεια του Ελληνικού κατεστημένου. 

© HeadWaiter

Γύμνια.

Και να ήθελες δεν μπορούσες να μην τους δεις. 

Τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής εκστρατείας και αν δεν διέκρινες το λογότυπό του καναλιού, στο πάνω αριστερό μέρος της οθόνης, κάποιες φορές φαινόταν σαν να έχει χαλάσει το τηλέ-κοντρόλ.

Παντού και σε κάθε κανάλι τα ίδια.

Προεκλογικές συγκεντρώσεις που μόνο η μαεστρία του σκηνοθέτη έκρυβε την πενία ανθρώπινου δυναμικού και ιδεών. 

Χωρίς τέλος τηλεοπτικά πάνελ στα οποία η αγένεια και η μη ύπαρξη επιχειρημάτων ήταν το κοινό τους χαρακτηριστικό. 

Και φυσικά το λογότυπό της ΝΕΡΙΤ.

Για να σου θυμίζει σε ποια χώρα κατοικείς

Για να σου θυμίζει πόσο σκλάβος είσαι.

Και κανένας από τους «πρωταγωνιστές» δεν θέλησε, δεν μπόρεσε, να κρύψει την γύμνια του. 

Γυμνός ο Αρχηγός. Ούτε ο ίδιος μπορεί να πιστέψει όσα λέει. 

Ξέρει πως η ΕΣΣΔ αποτελεί ποια κομμάτι της Ιστορίας.

 Δηλώνει σίγουρος για τους 180 και την πρωτιά.

 Οραματίζεται και υμνεί την αυτοδυναμία, που δεν θέλει. 

Γυμνοί και οι οπαδοί στα θεωρεία, ψάχνουν την βροχή που θα τους σώσει.

Ακόμα ποιο γυμνοί όλοι εμείς στον καναπέ μπροστά στο χαζοκούτι.

Κανείς δεν πιστεύει κανέναν.

80% θα είναι η εισπραξιμότητα  για τον ΕΝΦΙΑ είχε αναφέρει η Τρόικα.

Και η εισπραξιμότητα έφτασε λίγο ποιο πάνω.

Και τώρα θα πάει λέει ο Τσίπρας να διαπραγματευτεί το χρέος!

Μα γιατί; Αφού οι Έλληνες πληρώνουν. 

Πριν ξεκινήσει η διαπραγμάτευση οι ψηφοφόροι του και όχι μόνο τον έχουν αφήσει ακάλυπτο. 

Άσε που αν ο Τράγκι κάνει πως μειώνει ή σταματά την ρευστότητα, την άλλη μέρα ο Τσίπρας θα θυμίζει τον Απόστολο Αντρέα: Σταυρωμένος ανάποδα. 

Ένας λαός που έχει παραδοθεί.

Ανίκανος για οποιαδήποτε θυσία, οποιαδήποτε υπέρβαση.

Αλήθεια πως έπεσε η κυβέρνηση Σαμαρά;

Από την λαϊκή οργή; 

Και πως θα φερθεί ο ψηφοφόρος σε βουλευτές που εν μια νυκτία άλλαξαν θέση και γνώμη, στο θέμα του ΠτΔ και που σήμερα φιγουράρουν σε περίοπτες θέσεις στα ψηφοδέλτια; Και αλήθεια κανένας συνάδελφός τους δεν ενοχλείται;

Ας το αφήσω. Το post απόψε αναφέρεται σε άλλου είδους γύμνια. 

Ας ξαναγυρίσουμε στην κυβέρνηση Σαμαρά και στην πτώση της.

Ήταν στην εξουσία δυόμισι χρόνια, σαν συνέχεια της κυβέρνησης Παπαδήμου τρία και αν δούμε και την περίοδο GAP, πέντε ολόκληρα χρόνια. 

Πέντε ολάκερα χρόνια.

Τρείς πρωθυπουργοί, μία πολιτική. 

Και καμμιά αντίδραση. Φυσικά και δεν αναφέρομαι στις  24ωρες της ΓΣΕΕ, ούτε στις ασκήσεις τόνωσης ηθικού του ΠΑΜΕ. 

Καμιά αντίδραση για πέντε χρόνια. 

Πέντε ολόκληρα χρόνια περιμέναμε στον καναπέ μας τον Τσίπρα.

Πέντε ολόκληρα χρόνια περιμέναμε για έναν άλλο σωτήρα. 

Να πάει αυτός και όχι εμείς να διαπραγματευτεί.

Πέντε ολάκερα χρόνια, και τον στέλνουμε άοπλο. 

© HeadWaiter.

Τι έχασα, τι έχω, τι μου πρέπει.

Λίγες μόνο μέρες πριν τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου και όλη η Ελλάδα αναστενάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Οι «σωτήρες» της χώρας ξανά σε πρώτο πλάνο. 

Αριστεροί, ακροαριστεροί, δεξιοί, ακροδεξιοί, κεντρώοι, δυνάμεις της σταθερότητας όλοι υπόσχονται, όλοι τάζουν, όλοι αγωνίζονται για την πολυπόθητη καρέκλα και όσα έρχονται μαζί με αυτήν. 

Πολιτικό κόμμα που στις εθνικές εκλογές ξεπεράσει το 1,5%, αν δεν κάνω λάθος, επιδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό με ένα ποσόν της τάξεως των 5.000.000€. 

Έχετε δίκιο, έπρεπε να μειωθεί η αγροτική σύνταξη γιατί το κράτος δεν «έβγαινε». 

Αλλά πριν πάμε να ψηφίσουμε ας δούμε τι πέτυχαν όλοι αυτοί οι καλά αμειβόμενοι εκπρόσωποι του Λαού τα τελευταία πέντε χρόνια. 

Δεν τους εκλέγω μόνο σαν πολίτης αλλά επίσης και τους πληρώνω.

Και σαν «εργοδότης» καλό θα είναι να βλέπω αποτελέσματα, να δω αν τα εκατομμύρια που δίνω για να λειτουργεί η Βουλή, τα κόμματα, το πρωθυπουργικό γραφείο, και τόσοι άλλοι, έπιασαν τόπο. 

Καταλαβαίνω και δεν μπορώ να αρνηθώ ότι υπάρχουν «ιδεολογικές» διαφορές ανάμεσα στους κομματικούς μηχανισμούς, αλλά την ίδια στιγμή κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί και την γενναιοδωρία του κρατικού μηχανισμού, είτε μιλάμε για την «αριστερά» είτε για την «δεξιά».

Κανείς από εμάς τους μη έχοντες σχέση με το κράτος άλλη εκτός του έφορου και του τροχονόμου, θα θέλαμε να ρωτήσουμε τι έγινε ο πακτωλός χρημάτων που μπήκε στην χώρα (ΜΟΠ, πακέτο Ντελόρ, πλαίσια στήριξης, ΕΣΠΑ) τα τελευταία 30 χρόνια.

Και θα είμασταν γραφικοί αν ζητούσαμε από κάποιον από τους τόσο καλά αμειβόμενους, να μας εξηγήσει πως και με ποιόν τρόπο διαχειρίστηκε την ροή όλων αυτών των χρημάτων. 

Εμείς οι γραφικοί ας σταματήσουμε στην τελευταία 5ετία.

Οι τόσο ακριβά αμειβόμενοι εκπρόσωποί μας πέτυχαν: 

Το 2009 το χρέος της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ (επικροτώντας και την δουλειά του κ. Παπακωνσταντίνου) ήταν 113,8%. 

Μέσα σε μια πενταετία:

Απέλυσαν 1.000.000 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. 

Κάποιες δεκάδες χιλιάδες στον δημόσιο.

Εξαΰλωσαν τα αποθεματικά όλων των ασφαλιστικών ταμείων. 

Διέλυσαν την ελληνική τραπεζική αγορά δημιουργώντας ένα μονοπώλιο 4 γιγάντων με πήλινα πόδια. 

Και όσο για το δημόσιο χρέος;

Αυτό έφτασε κάπου στο 215%, σε σχέση με το ΑΕΠ.

Σε αυτές τις εκλογές ας πάψουμε να βλέπουμε μέσα από τα χρωματιστά γυαλιά που μας έχουν φορέσει. 

Ας δούμε μόνο αριθμούς, μόνο νούμερα.

Ο κάθε υποψήφιος που μας πλησιάζει ψάχνει για δουλειά.

Ας τον κρίνουμε ΜΟΝΟ από την αποτελεσματικότητά του.

© HeadWaiter.